full screen background image

Blog

Mijmeringen van een deelnemer na stilte dag Arnhem!

- Door Patty van Rooij

28 februari 2016

Een stilte dag, 4 mensen die mekaar van tevoren niet kennen in 1 ruimte, Patty als vaardige begeleider. 

Begeleiden van stilte … als je er plat naar kijkt, doet het sommigen wellicht wenkbrauwen fronsen. Wat valt er te begeleiden aan stilte ? En zo kom ik bij de vraag wat stilte met me doet, wat ik erbij voel, wat ik ermee kan, ...

Het ene moment ben je nog gezellig aan het praten en kennismaken, dan ineens luid de klankschaal en wordt het stil. Ik omhul mezelf in een deken van stilzwijgen en zink weg in een staat van bewustzijn die verder gaat dan het bewustzijn van elke dag. Het gaat over opgaan in de ruimte, in verbinding met jezelf en de anderen, verbonden door een onzichtbaar lint van harmonie. Ieder ervaart het zijne, ieder met zijn unieke gedachten en gevoelens, ontsproten uit het leven dat elk van ons leeft op zijn manier. Ogen gefixeerd op één punt of verkennend in de ruimte. Is het een verkenning of zijn we op zoek naar een houvast ? Blikken kruisen elkaar. Een glimlach, een blik van onwennigheid, het is er allemaal. En het mag er allemaal zijn, want hier is het veilig. Hier mag mijn jas uit, mijn jas die ik ooit aantrok om me te beschermen tegen de kou van buitenaf. Een jas die me omhult met warmte en geborgenheid, de geborgenheid waar ik zo naar verlang. Die me  vertelt dat ik niet bang hoef te zijn, dat er altijd iemand is die voor me zal zorgen ...

Mediteren, zittend, liggend … bij mezelf zijn, bij mijn gedachten en weer terug naar mijn lichaam, mijn ademhaling. Wat merk ik daaraan op ? Wat brengt het teweeg ? Het voelt niet vreemd, vertrouwd zelfs. Soms drijf ik weg, Patty's stem op de achtergrond is nog slechts een zoemend geluid ergens in de verte, en ik laat me voeren, op een eindeloze zee van vervoering. Daar waar alles samenkomt, waar het niet meer uitmaakt wie je bent, waar je vandaan komt en waar je heen gaat. Harmonie, alles is één, alles grijpt in elkaar, als een puzzel, als een ketting van een eindeloos aantal kralen. En daar ben ik deel van, waardig en trots, dankbaar om wat ik meegekregen heb : mijn ledematen die me in staat stellen te gaan waar ik wil, te ontvangen en te geven. Mijn ogen waarmee ik de wereld in kan kijken en kan ontdekken wat voor moois er te zien is. Mijn stem waarmee ik uitdrukking kan geven aan wat er in me omgaat. Mijn hart waarmee ik liefde kan voelen. Mijn longen die ik kan vullen met volle teugen frisheid, die zich verder verdeelt over mijn hele lichaam, voelbaar in de kleinste vertakking van mijn gestel. Heerlijk !

Vertraging : de klok tikt door, maar de tijd staat stil. Haasten is hier niet nodig, voelt zelfs als onuitgenodigde gast. Niets hoeft, straks komt later. Nu even niet. En wat mooi te weten dat je hier altijd naartoe kan, zelfs zonder dat de omgeving het opmerkt. Straks komt toch wel. 

Wandelen in Park Sonsbeek. Bewuste stappen, voet voor voet. Elke stap maakt voelbaar contact met de aarde. En laat weer los. Verder op weg, een nieuwe bestemming. Of zomaar een rondje. 

Wat zie ik ? De wereld om me heen opent haar luiken, wat een rijkdom, wat een schouwspel ! Een lamp aan de muur, haar schaduw schuin afgetekend door de stand van de middagzon. Een holte in de boom, consciëntieus uitgehouwen door haar bewoners, als schuilplek voor dat wat er buiten gebeurt. Een zwaan langs de oever met haar hoofd in haar veren wroetend. De weg voert over heuvels en door bossen, langs spelende kinderen en wandelende stelletjes. Mensen kijken mij aan, met blikken van nieuwsgierigheid, weer snel afgeleid door wat hen iets daarvoor bezighield : een gesprek, een aanraking. De zon doet haar werk, een warme gloed op mijn huid. Het vervult me met een gelukzalig gevoel. Kon dit gevoel maar eeuwig blijven duren. Omgevingsgeluiden dringen af en toe tot mij door : het tsjirpende geluid van een vogel, het gebrom van een machine in de verte, de roep van een kind. Ze dienen zich aan en ebben ook weer weg. Ik ben deel van een geheel en ben dankbaar om dat met al mijn zintuigen te mogen waarnemen. En dat terwijl ik er niets mee hoef.

De omgeving heeft zijn effect op mij en ik neem bepaalde neigingen van mezelf waar : een voorbijganger zegt goeiedag, ik zeg niets terug. Dat zijn nu eenmaal de regels van het spel. Maar het wringt : je hoort toch ....

De groep beweegt zich voort in een bepaalde richting en ik volg mee in hun voetsporen. Samen naar hetzelfde kijken, is dat niet teveel van het goede ? Of mag ik er gewoon bij, is er ook een plekje voor mij ? Gaan waar de anderen gaan of juist die andere kant op, een spel dat zich afspeelt in mijn hoofd. Hoe dan ook, de weg schuift onder mij door en een uur later sta ik weer waar we gestart zijn. Een ontdekkingsreis rijker.

Samen onze lunch uitpakken, delen wat we bedacht en voorbereid hebben, ontsproten uit een idee van ieder van ons. Genieten van de keur aan smaken die mijn smaakpapillen opwekken : plakkerig, zoet, brokkelig, zacht, ... Eten in stilte en met mekaar. Een dagelijks terugkerend ritueel, alleen net even anders nu. 

Nog een korte meditatie en luisteren naar een nummer over jouw blik op de wereld. Alles is een keuze. En dan klinkt de gong. Het zachte, zinderende geluid doorbreekt de stilte en kondigt het einde aan van deze bijzondere middag. Op haar kundige, warme manier en met respect voor iedereen, neemt Patty de gevoelstemperatuur op. En zo nemen we in alle rust afscheid van mekaar. Zielsverwanten voor een middag, met mekaar verbonden door deze ervaring.

Wat een mooie middag, wat een rijke nieuwe ervaring. I am complete ♥ 

30 minuten haasten, 2 minuten eerder op het werk?

- Door Patty van Rooij

Waarom streven naar tijdswinst vaak tijdsverlies is.

We hebben vaak haast. Je staat op en bent aan de late kant; je doucht snel, je maakt je ontbijt klaar en vliegt de deur uit. In de trein neem je nog snel wat werk door, of je doet een telefoontje, of je checkt je email. Als je op een station in het spitsuur om je heen kijkt, lijkt bijna iedereen haast te hebben.

We haasten ons, maar waarheen?  Je kunt het idee hebben: “Ik doe nog even dit, nog even snel dat, dan is het maar klaar. En dan mag ik ontspannen”, en ondertussen ben je steeds haastig. Ondertussen ben je niet hier, maar ben je  gericht op de toekomst.

Wanneer komt het moment van ontspanning? Ooit zag ik een poster met de volgende vraag: Waarom zo’n haast? Weet jij wanneer je werk klaar is? Ik realiseerde me toen ik dat las, dat er inderdaad altijd werk te doen is. Er zijn altijd dingen niet klaar, dingen die voorbereid kunnen worden.

De meeste to do-lijstjes raken nooit leeg.  Met hetzelfde tempo (of soms lijkt het wel sneller ;-( ) komen er onderaan het doe-lijstje weer taken bij. Je hebt de afwas gedaan, je zet koffie en er komt weer nieuwe afwas bij.

Dus dan maar altijd doorgaan? Als je pas echt mag ontspannen als het werk gedaan is, dan komt dat moment nooit.

Wat is het probleem? Je hebt steeds het gevoel tijd tekort te komen, je haast je, je doet je best om zo snel mogelijk te zijn. Je denkt vast na over wat je straks doet, hierna: je leeft in de toekomst. Soms maakt dat je ook extra onhandig, of verstrooid. Je vergeet iets waardoor je opnieuw de trap op moet, je staat buiten en realiseert je dat je agenda nog binnen ligt.

2 minuten winst. Vervolgens kom je op je werk en hebt een half uur gestrest.  Maar je bent 2 minuten eerder dan wanneer je je niet gehaast had. Dus…. die tijd heb je gewonnen!

Maar is het wel echt winst? Hoe was dat halve uur waarin je haastig bezig was? Heb je meegekregen dat de krokussen bloeien, dat de zon schijnt, heb je de temperatuur gevoeld? Heb je echt contact gemaakt met iemand die je tegenkwam? Ben je er bij geweest? Heb je geleefd die 30 minuten? Of heb je die 30 minuten eigenlijk verloren?

Ook zonder haast gaat een dag snel voorbij. (Een uitspraak van dichter Bergman, pseudoniem van Aart Kok.)

Een voorbeeld.  Ooit ging ik met vrienden een dagje naar de Efteling. Ik zat met een stel in een aftands eendje, dat niet harder ging dan 90 per uur. In die tijd mocht je maximaal 100 per uur, en in de andere auto, een snelle Volkswagen, zat iemand die graag hard wilde rijden (ik denk dat hij 110 reed). We gingen tegelijk weg, wij tuften in de rechterbaan, en de anderen reden snel weg. Toen wij ruime tijd later aankwamen op de parkeerplaats van de Efteling, zagen wij hen net uit hun auto stappen. Ik denk dat ze 3-4 minuten eerder waren.

De echte prijs die je betaalt is je leven. Door je te haasten heb je enerzijds meer kans op ongelukken, vergissingen,  oppervlakkige contacten met anderen, aandacht loos de dingen doen; aan de andere kant loop je misschien ook het een en ander mis in het hier en nu.

Dit moment is je leven. Nu, terwijl je je klaarmaakt om ergens heen te gaan, dit is je leven! Mis het niet.
Stap uit de tredmolen waarin je rent. Maak bewust de keuze om uit dit haasten en jagen te stappen en keer terug naar dit moment. Neem je voor ook dit moment, dit gewone moment, er volledig bij te zijn.

TIP: Wat te doen als je merkt dat je jachtig bent. Neem een moment (een tel – het duurt echt niet lang) rust, breng je aandacht naar de adem, voel je lichaam, proef de smaak in je mond, hoor wat er te horen valt, constateer de spanning in je lichaam: waar voel je die, hoe voelt die? Constateer de gedachten die er zijn. Merk dit alles op met een zachte aandacht. Richt dan je aandacht weer op je bezigheden. Wees zo bewust mogelijk aanwezig bij dit moment.

When in a hurry, go slow!  Hende Bauer